Opis
Palazzo Magno to siedziba prowincji Campobasso przy via Roma: XIX-wieczna mieszczańska willa z błękitną fasadą, która na schodach i korytarzach skrywa małą kolekcję sztuki i historii Molise.
Najcenniejszym dziełem jest obraz Gianmarii Felice z 1592 roku, Pokój między Krzyżowcami a Trynitarzami. Przedstawia pojednanie dwóch rywalizujących bractw miasta, kluczowy epizod w dziejach Campobasso.
Są tu też mundury i broń Gabriele Pepego, intelektualisty z Molise i patrioty Risorgimenta, oraz dawna trójkolorowa flaga z portretem Garibaldiego, w gabinecie przewodniczącego.
Amedeo Trivisonno jest autorem wielkiego, całopostaciowego portretu króla Wiktora Emanuela III z 1939 roku. Bliższy naszym czasom jest cykl o Boskiej Komedii Antonia Pettinicchiego, malarza z Molise: płótna o mocnych barwach, na których potępieni i zbawieni Dantego mają dzisiejsze twarze.
Jego Raj, jak pisał malarz, przyjmuje „emigrantów, chłopów, kaleki, chorych”, muzyków, poetów i świętych: tych, którzy mieli bardzo niewiele i wytrwali do końca.
W atrium często odbywają się wystawy fotografii i sztuki, a stamtąd trasa wiedzie reprezentacyjnymi schodami do korytarzy wyższych pięter, wśród przestronnych, jasnych pokoi i zabytkowych mebli.
Pałac powstał jako letnia rezydencja neapolitańskiej rodziny De Tilla. Nazwę wziął od Mercuria Magno, który go kupił i był jego właścicielem do 1936 roku, gdy przeszedł na własność prowincji.
Wojna dała mu nieoczekiwane wcielenia. Polscy żołnierze urządzili w nim szpital i kostnicę, a w 1944 roku włoskie wojska inżynieryjne poprowadziły tu pierwszy kurs dla saperów. Prowincja odzyskała pałac w 1946 roku.
W 2012 roku prowincja otworzyła jego drzwi dla mieszkańców i zwiedzających. Wielokrotnie rozbudowywany pałac w latach 80. odzyskał pierwotny błękit fasady.
Najcenniejszym dziełem jest obraz Gianmarii Felice z 1592 roku, Pokój między Krzyżowcami a Trynitarzami. Przedstawia pojednanie dwóch rywalizujących bractw miasta, kluczowy epizod w dziejach Campobasso.
Są tu też mundury i broń Gabriele Pepego, intelektualisty z Molise i patrioty Risorgimenta, oraz dawna trójkolorowa flaga z portretem Garibaldiego, w gabinecie przewodniczącego.
Amedeo Trivisonno jest autorem wielkiego, całopostaciowego portretu króla Wiktora Emanuela III z 1939 roku. Bliższy naszym czasom jest cykl o Boskiej Komedii Antonia Pettinicchiego, malarza z Molise: płótna o mocnych barwach, na których potępieni i zbawieni Dantego mają dzisiejsze twarze.
Jego Raj, jak pisał malarz, przyjmuje „emigrantów, chłopów, kaleki, chorych”, muzyków, poetów i świętych: tych, którzy mieli bardzo niewiele i wytrwali do końca.
W atrium często odbywają się wystawy fotografii i sztuki, a stamtąd trasa wiedzie reprezentacyjnymi schodami do korytarzy wyższych pięter, wśród przestronnych, jasnych pokoi i zabytkowych mebli.
Pałac powstał jako letnia rezydencja neapolitańskiej rodziny De Tilla. Nazwę wziął od Mercuria Magno, który go kupił i był jego właścicielem do 1936 roku, gdy przeszedł na własność prowincji.
Wojna dała mu nieoczekiwane wcielenia. Polscy żołnierze urządzili w nim szpital i kostnicę, a w 1944 roku włoskie wojska inżynieryjne poprowadziły tu pierwszy kurs dla saperów. Prowincja odzyskała pałac w 1946 roku.
W 2012 roku prowincja otworzyła jego drzwi dla mieszkańców i zwiedzających. Wielokrotnie rozbudowywany pałac w latach 80. odzyskał pierwotny błękit fasady.