Opis
Palazzo Cannavina to rezydencja szlachecka na starym mieście w Campobasso, przy ulicy o tej samej nazwie, między largo San Leonardo a vico Fondaco della Farina. Za skromną fasadą kryje pięć wieków przechodzenia z rąk do rąk między wielkimi rodami miasta.
Z zewnątrz największą atrakcją jest okazały portal w barokowym stylu. Nad nim widać ciekawy herb: sosnę z dwoma lwami zwróconymi ku sobie na trzech wzgórzach, pod koroną o pięciu zębach, która nie odpowiada żadnej znanej koronie szlacheckiej.
Budynek to czworobok wokół wewnętrznego dziedzińca, na trzech poziomach: na parterze była wozownia, wyżej dwa piętra reprezentacyjne i półpiętro. Były tu dwie prywatne kaplice, po jednej na każdym piętrze reprezentacyjnym; jedna przetrwała.
Pierwszy trzon pochodzi być może z pierwszych dekad XVI wieku: herb znaleziony wewnątrz upamiętnia ślub Isabelli di Capua i Ferrantego I Gonzagi z 1530 roku. Pałac przeszedł potem w ręce neapolitańskiego szlachcica Ottavia Vitaliana, a następnie Carafów, książąt Jelsi i panów feudalnych miasta.
W 1727 roku, gdy Mario Carafa zmarł bezpotomnie, pałac przejęli Demaniści z Campobasso, którzy odkupili lenno i mianowali baronem miejscowego chłopa, Salvatorego Romana.
Pod koniec XVIII wieku sprzedali go Michelangelowi Salottolo, który przebudował go od piwnic po dach: dzisiejszy budynek pochodzi z tamtej epoki. Później przeszedł na rodzinę Cannavina, która nadała mu nazwę.
Wewnątrz znajdowało się niegdyś wystawne wyposażenie, jak salon w stylu Ludwika XVI, portrety właścicieli, biblioteka i pianola, świadek wystawnych balów w tym domu.
Wśród pamiątek wyróżniały się luneta admirała Nelsona, podarowana przez jego dzieci patriocie z Molise Titowi Barbieriemu, oraz trójkolorowa flaga z napisem „independenza”, którą Ferdinando Cannavina powiewał na barykadach Neapolu w 1848 roku. Była tam też korespondencja gospodarzy z Francesco D'Ovidiem, senatorem i członkiem Accademia della Crusca oraz Accademia dei Lincei.
Z zewnątrz największą atrakcją jest okazały portal w barokowym stylu. Nad nim widać ciekawy herb: sosnę z dwoma lwami zwróconymi ku sobie na trzech wzgórzach, pod koroną o pięciu zębach, która nie odpowiada żadnej znanej koronie szlacheckiej.
Budynek to czworobok wokół wewnętrznego dziedzińca, na trzech poziomach: na parterze była wozownia, wyżej dwa piętra reprezentacyjne i półpiętro. Były tu dwie prywatne kaplice, po jednej na każdym piętrze reprezentacyjnym; jedna przetrwała.
Pierwszy trzon pochodzi być może z pierwszych dekad XVI wieku: herb znaleziony wewnątrz upamiętnia ślub Isabelli di Capua i Ferrantego I Gonzagi z 1530 roku. Pałac przeszedł potem w ręce neapolitańskiego szlachcica Ottavia Vitaliana, a następnie Carafów, książąt Jelsi i panów feudalnych miasta.
W 1727 roku, gdy Mario Carafa zmarł bezpotomnie, pałac przejęli Demaniści z Campobasso, którzy odkupili lenno i mianowali baronem miejscowego chłopa, Salvatorego Romana.
Pod koniec XVIII wieku sprzedali go Michelangelowi Salottolo, który przebudował go od piwnic po dach: dzisiejszy budynek pochodzi z tamtej epoki. Później przeszedł na rodzinę Cannavina, która nadała mu nazwę.
Wewnątrz znajdowało się niegdyś wystawne wyposażenie, jak salon w stylu Ludwika XVI, portrety właścicieli, biblioteka i pianola, świadek wystawnych balów w tym domu.
Wśród pamiątek wyróżniały się luneta admirała Nelsona, podarowana przez jego dzieci patriocie z Molise Titowi Barbieriemu, oraz trójkolorowa flaga z napisem „independenza”, którą Ferdinando Cannavina powiewał na barykadach Neapolu w 1848 roku. Była tam też korespondencja gospodarzy z Francesco D'Ovidiem, senatorem i członkiem Accademia della Crusca oraz Accademia dei Lincei.