Opis
Muzeum Samnickie, dziś Narodowe Muzeum Archeologiczne w Campobasso, opowiada o ziemi Samnitów, dzisiejszym Molise, od prehistorii po wczesne średniowiecze. Mieści się w XVI-wiecznym Palazzo Mazzarotta, w samym sercu starego miasta, i jest najstarszym muzeum w regionie.
Trasa zwiedzania wędruje w czasie piętro po piętrze. Na dole najdawniejsze epoki, z zabytkami z paleolitu i neolitu pochodzącymi z osad i nekropolii; na piętrze środkowym cywilizacja Samnitów, od narodzin po upadek, poprzez miasta, sanktuaria i groby.
Na najwyższym piętrze, w wielkiej centralnej sali, dział rzymski prezentuje rzeźby, towary handlowe, wyposażenie grobowe, lampki oliwne i fragmenty architektury.
Najbardziej poruszający eksponat czeka w salach wczesnego średniowiecza: pochówki jeźdźców z Campochiaro, zrekonstruowane z koniem pochowanym obok swojego jeźdźca. Należały prawdopodobnie do Bułgarów, których longobardzkie księstwo Benewentu osiedliło u stóp gór Matese.
Obok złota i srebrna biżuteria kobieca, pasy i broń wojowników.
Po drodze niektóre przedmioty odzyskują swoją dawną funkcję. Jest zrekonstruowane krosno z ciężarkami i przęślikami, drewniany sandał wśród przedmiotów do pielęgnacji ciała i thymiaterion, terakotowa kadzielnica z małej świątyni w Gildone.
Muzeum powstało w 1881 roku, tuż po zjednoczeniu Włoch, razem z biblioteką prowincjonalną „Pasquale Albino”. W 1889 roku archeolog Antonio Sogliano uporządkował zbiory w czterech grupach: ludzie, dom, zajęcia, kulty.
Potem nastąpiło ponad sto lat tułaczki: muzeum wiele razy zmieniało siedzibę, zawsze razem z biblioteką. W przeprowadzkach i kradzieżach, zwłaszcza podczas II wojny światowej, wiele eksponatów przepadło: z około dwóch tysięcy pierwotnych obiektów zostało pięćset.
Po mniej więcej dwudziestu latach zamknięcia, w 1995 roku, muzeum znalazło stały dom w Palazzo Mazzarotta. Do dawnej kolekcji dołączyły znaleziska z wykopalisk w Molise, zarówno na wybrzeżu, jak i w głębi lądu.
Trasa zwiedzania wędruje w czasie piętro po piętrze. Na dole najdawniejsze epoki, z zabytkami z paleolitu i neolitu pochodzącymi z osad i nekropolii; na piętrze środkowym cywilizacja Samnitów, od narodzin po upadek, poprzez miasta, sanktuaria i groby.
Na najwyższym piętrze, w wielkiej centralnej sali, dział rzymski prezentuje rzeźby, towary handlowe, wyposażenie grobowe, lampki oliwne i fragmenty architektury.
Najbardziej poruszający eksponat czeka w salach wczesnego średniowiecza: pochówki jeźdźców z Campochiaro, zrekonstruowane z koniem pochowanym obok swojego jeźdźca. Należały prawdopodobnie do Bułgarów, których longobardzkie księstwo Benewentu osiedliło u stóp gór Matese.
Obok złota i srebrna biżuteria kobieca, pasy i broń wojowników.
Po drodze niektóre przedmioty odzyskują swoją dawną funkcję. Jest zrekonstruowane krosno z ciężarkami i przęślikami, drewniany sandał wśród przedmiotów do pielęgnacji ciała i thymiaterion, terakotowa kadzielnica z małej świątyni w Gildone.
Muzeum powstało w 1881 roku, tuż po zjednoczeniu Włoch, razem z biblioteką prowincjonalną „Pasquale Albino”. W 1889 roku archeolog Antonio Sogliano uporządkował zbiory w czterech grupach: ludzie, dom, zajęcia, kulty.
Potem nastąpiło ponad sto lat tułaczki: muzeum wiele razy zmieniało siedzibę, zawsze razem z biblioteką. W przeprowadzkach i kradzieżach, zwłaszcza podczas II wojny światowej, wiele eksponatów przepadło: z około dwóch tysięcy pierwotnych obiektów zostało pięćset.
Po mniej więcej dwudziestu latach zamknięcia, w 1995 roku, muzeum znalazło stały dom w Palazzo Mazzarotta. Do dawnej kolekcji dołączyły znaleziska z wykopalisk w Molise, zarówno na wybrzeżu, jak i w głębi lądu.