Opis
Pomnik Gabriela Pepe stoi w samym centrum Campobasso, na placu noszącym imię patrioty, w dzielnicy murattiańskiej. To dzieło rzeźbiarza Francesca Jerace z 1913 roku. Gmach Banku Włoch, z lekko wygiętą fasadą boczną, zdaje się niemal chcieć go przyjąć.
Komu go poświęcono? Gabriele Pepe, urodzony w Civitacampomarano w 1779 roku, był wojskowym, literatem i patriotą z Molise, jednym z prekursorów Risorgimenta. Jego życie przypomina powieść.
19 lutego 1826 roku, we Florencji, wyzwał na pojedynek francuskiego poetę Lamartine'a, który w poemacie nazwał Włochy «ziemią umarłych». Pojedynek zakończył się lekkim zranieniem ramienia Francuza, a dla Pepego sławą bohatera.
Wcześniej, w wieku dwudziestu lat, po rewolucji neapolitańskiej 1799 roku został skazany na śmierć: karę zamieniono na wygnanie. Dotarł do Marsylii, gdy ojciec już nie żył, wstąpił do armii francuskiej i 10 maja 1800 roku przeszedł z Napoleonem przez Wielką Przełęcz Świętego Bernarda.
Walczył w Hiszpanii w latach 1807-1811, gdzie napisał dziennik wojskowy Galimatias, i służył Józefowi Bonaparte, a potem Joachimowi Muratowi. W 1820 roku, w czasie ruchów konstytucyjnych, został wybrany posłem z Molise.
Wraz z restauracją znów został aresztowany i zesłany do Brna na Morawach, od 1821 do 1823 roku. Potem pozwolono mu mieszkać we Florencji, gdzie spotykał się z Leopardim i Manzonim, wstąpił do kółka Vieusseux i Accademia dei Georgofili i uczył historii i literatury młodzież z rodzin szlacheckich.
Po powrocie do domu w 1836 roku, w 1848 został mianowany szefem sztabu Gwardii Narodowej. Król poprosił go o stanięcie na czele nowego rządu, a on odmówił: ministerstwo przypadło jego przyjacielowi Troi.
Zmarł w Civitacampomarano 26 lipca 1849 roku, tuż przed ostatnim burbońskim nakazem aresztowania. Został pochowany z wszelkimi honorami w San Giorgio, lecz pewien księdz sanfedysta, niejaki Bellaroba, rozproszył jego szczątki.
Komu go poświęcono? Gabriele Pepe, urodzony w Civitacampomarano w 1779 roku, był wojskowym, literatem i patriotą z Molise, jednym z prekursorów Risorgimenta. Jego życie przypomina powieść.
19 lutego 1826 roku, we Florencji, wyzwał na pojedynek francuskiego poetę Lamartine'a, który w poemacie nazwał Włochy «ziemią umarłych». Pojedynek zakończył się lekkim zranieniem ramienia Francuza, a dla Pepego sławą bohatera.
Wcześniej, w wieku dwudziestu lat, po rewolucji neapolitańskiej 1799 roku został skazany na śmierć: karę zamieniono na wygnanie. Dotarł do Marsylii, gdy ojciec już nie żył, wstąpił do armii francuskiej i 10 maja 1800 roku przeszedł z Napoleonem przez Wielką Przełęcz Świętego Bernarda.
Walczył w Hiszpanii w latach 1807-1811, gdzie napisał dziennik wojskowy Galimatias, i służył Józefowi Bonaparte, a potem Joachimowi Muratowi. W 1820 roku, w czasie ruchów konstytucyjnych, został wybrany posłem z Molise.
Wraz z restauracją znów został aresztowany i zesłany do Brna na Morawach, od 1821 do 1823 roku. Potem pozwolono mu mieszkać we Florencji, gdzie spotykał się z Leopardim i Manzonim, wstąpił do kółka Vieusseux i Accademia dei Georgofili i uczył historii i literatury młodzież z rodzin szlacheckich.
Po powrocie do domu w 1836 roku, w 1848 został mianowany szefem sztabu Gwardii Narodowej. Król poprosił go o stanięcie na czele nowego rządu, a on odmówił: ministerstwo przypadło jego przyjacielowi Troi.
Zmarł w Civitacampomarano 26 lipca 1849 roku, tuż przed ostatnim burbońskim nakazem aresztowania. Został pochowany z wszelkimi honorami w San Giorgio, lecz pewien księdz sanfedysta, niejaki Bellaroba, rozproszył jego szczątki.