Opis
Kościół i klasztor San Giovanni del Gelsi to jeden z najbardziej znanych zespołów franciszkańskich w Molise, w Campobasso, w dzielnicy San Giovanni, przy wejściu na cmentarz miejski. Leży poza szlakami w centrum, ale warto zboczyć z drogi dla wnętrza w kolorowe pasy i XV-wiecznego wirydarza.
Fasada jest neoklasycystyczna: trójkątny tympanon, pilastry z jońskimi kapitelami i obramiony portal, nad którym umieszczono tablicę i duże wachlarzowe okno. Dwa zaokrąglone skrzydła boczne odpowiadają nawom wewnątrz.
Wnętrze z trzema nawami ma secesyjny charakter z neoklasycystycznymi akcentami. Uwagę przyciągają marmurowe ściany w kolorowe pasy, przypominające te z katedry w Sienie. Na ścianie wejściowej stoją organy, a pośrodku nich obraz na desce z Madonną z Dzieciątkiem.
Na ołtarzach wyróżniają się posągi Paola Saveria Di Zinno, rzeźbiarza z Campobasso, twórcy Misteri: św. Jan w lewej nawie i Matka Boża Bolesna z 1745 roku w prawej.
Za ołtarzem głównym znajdują się barokowe drewniane stalle i duże płótno z Madonną; dalej – nastawa z trzema obrazami z życia św. Franciszka. Na ołtarzu franciszkanów stoi brązowa urna z relikwiami świętych.
Obok kościoła kwadratowy wirydarz z XV wieku, z krużgankiem i studnią, to najstarsza zachowana część. Pod kościołem jest też niewielkie podziemie, w którym wierni zostawiali wota za otrzymane łaski.
Klasztor powstał być może w XIII wieku, poza murami, na wzgórzu otoczonym cyprysami. W XV wieku błogosławiony Jan ze Stroncone kazał go odbudować, a w latach 1500–1513 rozbudowano go do ponad 40 cel.
Trzęsienie ziemi w 1805 roku uszkodziło go, ale nie zniszczyło, podczas gdy pobliski klasztor Madonna delle Grazie został zrównany z ziemią. Po kasacie zakonów przeprowadzonej przez Murata pomieszczenia zamieniono na szkołę i manufakturę wełnianą; w 1958 roku franciszkanie wrócili i rozpoczęli wielką restaurację.
Fasada jest neoklasycystyczna: trójkątny tympanon, pilastry z jońskimi kapitelami i obramiony portal, nad którym umieszczono tablicę i duże wachlarzowe okno. Dwa zaokrąglone skrzydła boczne odpowiadają nawom wewnątrz.
Wnętrze z trzema nawami ma secesyjny charakter z neoklasycystycznymi akcentami. Uwagę przyciągają marmurowe ściany w kolorowe pasy, przypominające te z katedry w Sienie. Na ścianie wejściowej stoją organy, a pośrodku nich obraz na desce z Madonną z Dzieciątkiem.
Na ołtarzach wyróżniają się posągi Paola Saveria Di Zinno, rzeźbiarza z Campobasso, twórcy Misteri: św. Jan w lewej nawie i Matka Boża Bolesna z 1745 roku w prawej.
Za ołtarzem głównym znajdują się barokowe drewniane stalle i duże płótno z Madonną; dalej – nastawa z trzema obrazami z życia św. Franciszka. Na ołtarzu franciszkanów stoi brązowa urna z relikwiami świętych.
Obok kościoła kwadratowy wirydarz z XV wieku, z krużgankiem i studnią, to najstarsza zachowana część. Pod kościołem jest też niewielkie podziemie, w którym wierni zostawiali wota za otrzymane łaski.
Klasztor powstał być może w XIII wieku, poza murami, na wzgórzu otoczonym cyprysami. W XV wieku błogosławiony Jan ze Stroncone kazał go odbudować, a w latach 1500–1513 rozbudowano go do ponad 40 cel.
Trzęsienie ziemi w 1805 roku uszkodziło go, ale nie zniszczyło, podczas gdy pobliski klasztor Madonna delle Grazie został zrównany z ziemią. Po kasacie zakonów przeprowadzonej przez Murata pomieszczenia zamieniono na szkołę i manufakturę wełnianą; w 1958 roku franciszkanie wrócili i rozpoczęli wielką restaurację.