Opis
Kościół Santa Maria della Croce należy prawdopodobnie do najstarszych kościołów Campobasso. Stoi w zaułku starego miasta obok Palazzo Mazzarotta, siedziby Muzeum Samnickiego. Był kościołem Krzyżowców, jednego z dwóch rywalizujących bractw, które naznaczyły historię miasta.
Neoklasycystyczna fasada ma trzy portale, po jednym dla każdej nawy; nad środkowym otwiera się duża rozeta. Po prawej wznosi się dzwonnica.
Wnętrze ma plan krzyża łacińskiego. Na skrzyżowaniu z transeptem wznosi się kopuła z ośmioma oknami, które wypełniają kościół światłem. W prezbiterium stoi barokowy marmurowy ołtarz z 1760 roku.
W trzech niszach prezbiterium stoją figury Niepokalanej, świętego Jana i świętego Józefa, dzieło Paola Saveria Di Zinno, rzeźbiarza z Campobasso, który wymyślił konstrukcje Misteriów.
Lewa nawa kończy się kaplicą Matki Bożej Bolesnej: drewniana figura Madonny pochodzi z XIX wieku i reprezentuje szkołę neapolitańską, a sklepienie ozdobił freskami Amedeo Trivisonno w 1932 roku. W tej samej nawie znajduje się drewniany krucyfiks z XVI wieku.
W prawej nawie kaplica Najświętszego Serca ma trzy nisze ze świętym Błażejem, Najświętszym Sercem i świętą Łucją. W jednej z dwóch kaplic bocznych przechowywany jest też Chrystus martwy, odtworzony w gipsie w 1954 roku.
Kościół powstał jako proste oratorium, być może już w czasach normańskich, z inicjatywy wiernych z bractwa Krzyżowców, wywodzących się z ludu. Ich rywale, Trynitarze, pochodzili z miejskiej szlachty.
Gdy mieszkańcy zeszli ze wzgórza do niższej części miasta, oratorium szybko stało się najważniejszym kościołem, do tego stopnia, że od niego nazwano jedną z bram w murach. Porta Santa Maria della Croce została zburzona w 1864 roku.
Trzęsienia ziemi wielokrotnie zmieniały jego wygląd: obecny układ pochodzi z XV wieku.
Neoklasycystyczna fasada ma trzy portale, po jednym dla każdej nawy; nad środkowym otwiera się duża rozeta. Po prawej wznosi się dzwonnica.
Wnętrze ma plan krzyża łacińskiego. Na skrzyżowaniu z transeptem wznosi się kopuła z ośmioma oknami, które wypełniają kościół światłem. W prezbiterium stoi barokowy marmurowy ołtarz z 1760 roku.
W trzech niszach prezbiterium stoją figury Niepokalanej, świętego Jana i świętego Józefa, dzieło Paola Saveria Di Zinno, rzeźbiarza z Campobasso, który wymyślił konstrukcje Misteriów.
Lewa nawa kończy się kaplicą Matki Bożej Bolesnej: drewniana figura Madonny pochodzi z XIX wieku i reprezentuje szkołę neapolitańską, a sklepienie ozdobił freskami Amedeo Trivisonno w 1932 roku. W tej samej nawie znajduje się drewniany krucyfiks z XVI wieku.
W prawej nawie kaplica Najświętszego Serca ma trzy nisze ze świętym Błażejem, Najświętszym Sercem i świętą Łucją. W jednej z dwóch kaplic bocznych przechowywany jest też Chrystus martwy, odtworzony w gipsie w 1954 roku.
Kościół powstał jako proste oratorium, być może już w czasach normańskich, z inicjatywy wiernych z bractwa Krzyżowców, wywodzących się z ludu. Ich rywale, Trynitarze, pochodzili z miejskiej szlachty.
Gdy mieszkańcy zeszli ze wzgórza do niższej części miasta, oratorium szybko stało się najważniejszym kościołem, do tego stopnia, że od niego nazwano jedną z bram w murach. Porta Santa Maria della Croce została zburzona w 1864 roku.
Trzęsienia ziemi wielokrotnie zmieniały jego wygląd: obecny układ pochodzi z XV wieku.