Opis
Kościół Sant'Antonio Abate to arcydzieło baroku w Campobasso, na starym mieście obok dawnej bramy Porta Sant'Antonio. Z zewnątrz ma skromną, otynkowaną fasadę; w środku jedną nawę lśniącą złoconym drewnem i obrazami z XVII wieku.
Niespodzianką są cztery ołtarze boczne, rzeźbione w drewnie z bogatą ornamentyką i pokryte szczerym złotem. W głębi ołtarz główny z kolorowych marmurów z 1748 roku to czyste rokoko.
Najważniejszym malarzem jest tu Francesco Guarino z Solofry. Na pierwszym ołtarzu po lewej wisi jego Święty Benedykt wypędzający złego ducha z opętanego z 1643 roku, a nad nim Pietà; na sąsiednim ołtarzu kolejne jego płótna otaczają figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem.
Guarino używa ciemnych, intensywnych barw, które najlepiej wypadają w scenach plenerowych.
Na ołtarzu świętego Antoniego drewniana figura świętego z XVI wieku jest otoczona dziewięcioma małymi obrazami z XVII wieku ze scenami z jego życia. Na tylnej ścianie chóru Kuszenie świętego Antoniego zdradza wpływy flamandzkie.
Na lewej ścianie otwierają się organy z 1696 roku, również z rzeźbionego drewna pokrytego płatkami złota. W kościele jest też drewniana figura świętego Franciszka dłuta Paola Saveria Di Zinno, rzeźbiarza urodzonego w Campobasso.
Wysoko na ścianach biegną freski Michele Scaroiny, innego mieszkańca Campobasso, datowane na 1614 rok. Sufit pochodzi natomiast z XX wieku: Amedeo Trivisonno namalował na nim temperą Strącenie Lucyfera z nieba.
Obecny kościół zbudowano w 1572 roku, co wyryto na prostym portalu, na miejscu starszego kościółka, oratorium przytułku benedyktynów. Potem był siedzibą bractwa Trynitarzy aż do 1809 roku, a od 1829 roku parafii.
Rok 1799 odcisnął swoje piętno: podczas francuskiej inwazji zrabowano kolumny ołtarzy i zniknął obraz z drugiego ołtarza po prawej. Została po nim tylko luneta z Bogiem Ojcem pędzla Paola Fenoglii.
Nad prezbiterium była kopuła, rozebrana, bo groziła zawaleniem, i zastąpiona płaskim sufitem z freskami Lea Paglionego. Dzwonnicę, poważnie uszkodzoną przez trzęsienie ziemi, odbudowano w 1864 roku.
Kilka kroków dalej Porta Sant'Antonio to boniowany łuk w murach wzniesionych z woli Coli Monforte, połączony z potężnym murem i okrągłą wieżą. Kościół, w dzielnicy noszącej jego imię, stał tuż poza tym pierścieniem murów.
Koniecznie zobacz
• Złocone drewniane ołtarze.
• Świętego Benedykta Guarina.
• Organy z 1696 roku.
• Figurę świętego Antoniego z dziewięcioma obrazami.
• Porta Sant'Antonio.
Niespodzianką są cztery ołtarze boczne, rzeźbione w drewnie z bogatą ornamentyką i pokryte szczerym złotem. W głębi ołtarz główny z kolorowych marmurów z 1748 roku to czyste rokoko.
Najważniejszym malarzem jest tu Francesco Guarino z Solofry. Na pierwszym ołtarzu po lewej wisi jego Święty Benedykt wypędzający złego ducha z opętanego z 1643 roku, a nad nim Pietà; na sąsiednim ołtarzu kolejne jego płótna otaczają figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem.
Guarino używa ciemnych, intensywnych barw, które najlepiej wypadają w scenach plenerowych.
Na ołtarzu świętego Antoniego drewniana figura świętego z XVI wieku jest otoczona dziewięcioma małymi obrazami z XVII wieku ze scenami z jego życia. Na tylnej ścianie chóru Kuszenie świętego Antoniego zdradza wpływy flamandzkie.
Na lewej ścianie otwierają się organy z 1696 roku, również z rzeźbionego drewna pokrytego płatkami złota. W kościele jest też drewniana figura świętego Franciszka dłuta Paola Saveria Di Zinno, rzeźbiarza urodzonego w Campobasso.
Wysoko na ścianach biegną freski Michele Scaroiny, innego mieszkańca Campobasso, datowane na 1614 rok. Sufit pochodzi natomiast z XX wieku: Amedeo Trivisonno namalował na nim temperą Strącenie Lucyfera z nieba.
Obecny kościół zbudowano w 1572 roku, co wyryto na prostym portalu, na miejscu starszego kościółka, oratorium przytułku benedyktynów. Potem był siedzibą bractwa Trynitarzy aż do 1809 roku, a od 1829 roku parafii.
Rok 1799 odcisnął swoje piętno: podczas francuskiej inwazji zrabowano kolumny ołtarzy i zniknął obraz z drugiego ołtarza po prawej. Została po nim tylko luneta z Bogiem Ojcem pędzla Paola Fenoglii.
Nad prezbiterium była kopuła, rozebrana, bo groziła zawaleniem, i zastąpiona płaskim sufitem z freskami Lea Paglionego. Dzwonnicę, poważnie uszkodzoną przez trzęsienie ziemi, odbudowano w 1864 roku.
Kilka kroków dalej Porta Sant'Antonio to boniowany łuk w murach wzniesionych z woli Coli Monforte, połączony z potężnym murem i okrągłą wieżą. Kościół, w dzielnicy noszącej jego imię, stał tuż poza tym pierścieniem murów.
Koniecznie zobacz
• Złocone drewniane ołtarze.
• Świętego Benedykta Guarina.
• Organy z 1696 roku.
• Figurę świętego Antoniego z dziewięcioma obrazami.
• Porta Sant'Antonio.