Opis
Kościół San Leonardo to średniowieczny kamienny kościół na starym mieście w Campobasso, w połowie drogi między zamkiem a miastem, które rozrosło się poza murami. Był głównym kościołem średniowiecznego miasta.
Do kościoła prowadzą podwójne schody z balustradą, zbudowane na początku XX wieku w miejscu starszych, dwuramiennych, flankowane kamienną kolumnadą. Dwuspadowa fasada ma ostrołukowy portal: w lunecie wyrzeźbiono baranka z krzyżem.
Portal ma z jednej strony gładkie kolumienki, a z drugiej zdobione, z kapitelami o rzeźbionych liściach w kilku warstwach, które nadają dekoracji głębię.
Na lewo od portalu jednodzielne okno zdobi podwójny splot kwitnących gałązek. Obok wmurowano kamień z wyrzeźbionym wołem: to samo zwierzę pojawia się na fasadzie pobliskiego San Bartolomeo.
W środku jedna nawa z trzema wnękami po każdej stronie, otwartymi łukami na kolumnach o całkiem różnych kapitelach. U góry widać odsłoniętą drewnianą więźbę; apsyda jest szeroka jak cała nawa.
Na ścianach wiszą obrazy z XVI wieku, wśród nich Ostatnia Wieczerza i Matka Boża biegnąca na spotkanie Pana.
Kościół zbudowano prawdopodobnie w XIII wieku i powiększono w XIV, gdy większość mieszkańców zeszła ze wzgórza do niższej części miasta. W 1338 roku miało tu siedzibę bractwo, a z San Giorgio przeniesiono tu chrzcielnicę.
Trzęsienie ziemi z 1456 roku uszkodziło świątynię i zburzyło dzwonnicę, której nigdy nie odbudowano. Od XV wieku do 1829 roku był to kościół kolegiacki, prowadzony przez grupę kanoników. Wysokość murów sugeruje, że powstał także jako budowla obronna.
Wskazuje na to pergamin z XV wieku: opowiada, że kanonicy zbierali się, by dyskutować o polityce, w sali urządzonej pod dachem.
Do kościoła prowadzą podwójne schody z balustradą, zbudowane na początku XX wieku w miejscu starszych, dwuramiennych, flankowane kamienną kolumnadą. Dwuspadowa fasada ma ostrołukowy portal: w lunecie wyrzeźbiono baranka z krzyżem.
Portal ma z jednej strony gładkie kolumienki, a z drugiej zdobione, z kapitelami o rzeźbionych liściach w kilku warstwach, które nadają dekoracji głębię.
Na lewo od portalu jednodzielne okno zdobi podwójny splot kwitnących gałązek. Obok wmurowano kamień z wyrzeźbionym wołem: to samo zwierzę pojawia się na fasadzie pobliskiego San Bartolomeo.
W środku jedna nawa z trzema wnękami po każdej stronie, otwartymi łukami na kolumnach o całkiem różnych kapitelach. U góry widać odsłoniętą drewnianą więźbę; apsyda jest szeroka jak cała nawa.
Na ścianach wiszą obrazy z XVI wieku, wśród nich Ostatnia Wieczerza i Matka Boża biegnąca na spotkanie Pana.
Kościół zbudowano prawdopodobnie w XIII wieku i powiększono w XIV, gdy większość mieszkańców zeszła ze wzgórza do niższej części miasta. W 1338 roku miało tu siedzibę bractwo, a z San Giorgio przeniesiono tu chrzcielnicę.
Trzęsienie ziemi z 1456 roku uszkodziło świątynię i zburzyło dzwonnicę, której nigdy nie odbudowano. Od XV wieku do 1829 roku był to kościół kolegiacki, prowadzony przez grupę kanoników. Wysokość murów sugeruje, że powstał także jako budowla obronna.
Wskazuje na to pergamin z XV wieku: opowiada, że kanonicy zbierali się, by dyskutować o polityce, w sali urządzonej pod dachem.