Opis
Kościół San Giorgio jest najstarszy w Campobasso, a zdaniem niektórych w całej prowincji: romański kościół z kamienia w górnej części miasta, poniżej zamku Monforte, poświęcony patronowi miasta.
Pochodzi prawdopodobnie z X wieku i ma stać w miejscu pogańskiej świątyni, być może poświęconej Herkulesowi. Stulecia zmieniły jego kształt, ale dawny wygląd pozostał nienaruszony.
Dwuspadowa fasada patrzy na średniowieczne miasteczko i już z zewnątrz zdradza trzy nawy w środku. Środkowa część zbudowana jest z ciosanych bloków kamienia, a dobudowane później boki z nieregularnych kamieni. Dwa filary fasady mają kapitele ze stylizowanymi liśćmi i zwierzęcymi głowami.
Nad portalem luneta przedstawia baranka z krzyżem, otoczonego liśćmi i gęsto splecionymi pędami winorośli. Wyżej otwiera się niewielka lejkowata rozeta, rzadko spotykana w romańskim kościele.
Warto obejść kościół dookoła. W zewnętrzne mury wmurowano fragmenty starszych romańskich budowli: pelikana na prawej ścianie, a z tyłu słońce i zabawną oślą głowę z uzdą.
Po prawej stronie wznosi się kwadratowa dzwonnica z oknami dwudzielnymi i pojedynczymi. Po lewej, z wejściem od prezbiterium, znajduje się kaplica San Gregorio z XIV wieku: pod kopułą freski ze świętym Augustynem i innymi świętymi, każdy z wypisanym obok imieniem.
Przy fasadzie niski murek z małym zakratowanym okienkiem to wszystko, co zostało z cmentarza, na którym przez wieki chowano zmarłych z parafii. Pod okienkiem tablica przedzielona jest na pół płaskorzeźbą z ludzką głową.
Z placu przed kościołem roztacza się szeroka panorama całego miasta, od historycznego centrum po nowe dzielnice rozsiane na wzgórzach. Razem z pobliskim kościołem San Bartolomeo i wieżą Terzano kościół San Giorgio tworzy sylwetkę szczytu wzgórza.
Pochodzi prawdopodobnie z X wieku i ma stać w miejscu pogańskiej świątyni, być może poświęconej Herkulesowi. Stulecia zmieniły jego kształt, ale dawny wygląd pozostał nienaruszony.
Dwuspadowa fasada patrzy na średniowieczne miasteczko i już z zewnątrz zdradza trzy nawy w środku. Środkowa część zbudowana jest z ciosanych bloków kamienia, a dobudowane później boki z nieregularnych kamieni. Dwa filary fasady mają kapitele ze stylizowanymi liśćmi i zwierzęcymi głowami.
Nad portalem luneta przedstawia baranka z krzyżem, otoczonego liśćmi i gęsto splecionymi pędami winorośli. Wyżej otwiera się niewielka lejkowata rozeta, rzadko spotykana w romańskim kościele.
Warto obejść kościół dookoła. W zewnętrzne mury wmurowano fragmenty starszych romańskich budowli: pelikana na prawej ścianie, a z tyłu słońce i zabawną oślą głowę z uzdą.
Po prawej stronie wznosi się kwadratowa dzwonnica z oknami dwudzielnymi i pojedynczymi. Po lewej, z wejściem od prezbiterium, znajduje się kaplica San Gregorio z XIV wieku: pod kopułą freski ze świętym Augustynem i innymi świętymi, każdy z wypisanym obok imieniem.
Przy fasadzie niski murek z małym zakratowanym okienkiem to wszystko, co zostało z cmentarza, na którym przez wieki chowano zmarłych z parafii. Pod okienkiem tablica przedzielona jest na pół płaskorzeźbą z ludzką głową.
Z placu przed kościołem roztacza się szeroka panorama całego miasta, od historycznego centrum po nowe dzielnice rozsiane na wzgórzach. Razem z pobliskim kościołem San Bartolomeo i wieżą Terzano kościół San Giorgio tworzy sylwetkę szczytu wzgórza.