Opis
Kościół San Bartolomeo to jedna z najstarszych romańskich budowli Campobasso, wzniesiona z wielkich kamiennych bloków w połowie XIII wieku, wysoko na wzgórzu Monforte, obok schodów prowadzących do zamku i resztek średniowiecznych murów.
Na fasadzie wyróżnia się protyron w apulijskim stylu, tak przyklejony do muru, że wygląda niemal jak płaskorzeźba: dwie ślepe arkady rozdzielone kolumnami. W środku luneta przedstawia Chrystusa błogosławiącego na sposób grecki.
Wokół Chrystusa biegnie pas podzielony na osiem pól: pośrodku symbole czterech ewangelistów, a po bokach doktorzy Kościoła Wschodu i Zachodu, zwróceni do siebie parami. Nad ich głowami pojawia się dłoń, symbol Boga.
Obok portalu otwiera się gotyckie okienko ze splecionymi gałązkami i kwiatami, a niedaleko wyrzeźbiono małego, starannie wykonanego wołu.
Wnętrze ma trzy nawy rozdzielone kolumnami bez baz, z geometrycznymi kapitelami i półkolistymi łukami. Wśród romańskich form widać dwa zamurowane gotyckie portale i elementy z różnych epok, ślady kolejnych restauracji na przestrzeni wieków.
Dwa dzieła są warte wizyty: Ukrzyżowanie na płótnie Paola De Matteisa, jednego z wielkich malarzy neapolitańskiego baroku, i kamienny krzyż stacyjny z XIV–XV wieku, który niegdyś stał na placu przed kościołem.
Obok kościoła wznosi się wieża Terzano, okrągła wieża z surowego kamienia z XIII wieku, która była częścią murów, odnowiona przez Monfortów w XV wieku.
XVI-wieczna legenda wiąże ją z historią w stylu Romea i Julii. Delicata Civerra i Fonzo Mastrangelo kochali się, ale należeli do dwóch wrogich rodów: jeden do Trynitarzy, drugi do Krzyżowców.
Aby narzeczony nie mógł jej porwać, Delicatę zamknięto w wieży, a Fonzo musiał pójść do wojska. Ona zmarła z żalu; gdy on wrócił i dowiedział się o tym, został mnichem.
Na fasadzie wyróżnia się protyron w apulijskim stylu, tak przyklejony do muru, że wygląda niemal jak płaskorzeźba: dwie ślepe arkady rozdzielone kolumnami. W środku luneta przedstawia Chrystusa błogosławiącego na sposób grecki.
Wokół Chrystusa biegnie pas podzielony na osiem pól: pośrodku symbole czterech ewangelistów, a po bokach doktorzy Kościoła Wschodu i Zachodu, zwróceni do siebie parami. Nad ich głowami pojawia się dłoń, symbol Boga.
Obok portalu otwiera się gotyckie okienko ze splecionymi gałązkami i kwiatami, a niedaleko wyrzeźbiono małego, starannie wykonanego wołu.
Wnętrze ma trzy nawy rozdzielone kolumnami bez baz, z geometrycznymi kapitelami i półkolistymi łukami. Wśród romańskich form widać dwa zamurowane gotyckie portale i elementy z różnych epok, ślady kolejnych restauracji na przestrzeni wieków.
Dwa dzieła są warte wizyty: Ukrzyżowanie na płótnie Paola De Matteisa, jednego z wielkich malarzy neapolitańskiego baroku, i kamienny krzyż stacyjny z XIV–XV wieku, który niegdyś stał na placu przed kościołem.
Obok kościoła wznosi się wieża Terzano, okrągła wieża z surowego kamienia z XIII wieku, która była częścią murów, odnowiona przez Monfortów w XV wieku.
XVI-wieczna legenda wiąże ją z historią w stylu Romea i Julii. Delicata Civerra i Fonzo Mastrangelo kochali się, ale należeli do dwóch wrogich rodów: jeden do Trynitarzy, drugi do Krzyżowców.
Aby narzeczony nie mógł jej porwać, Delicatę zamknięto w wieży, a Fonzo musiał pójść do wojska. Ona zmarła z żalu; gdy on wrócił i dowiedział się o tym, został mnichem.