Opis
Katedra Trójcy Przenajświętszej to najważniejszy kościół Campobasso: neoklasycystyczna świątynia z portykiem kolumnowym i wielkim trójkątnym tympanonem, na skraju dzielnicy z czasów Murata, nowego miasta z XIX wieku.
Kamienna fasada to w całości pronaos z jońskimi kolumnami podtrzymującymi tympanon; po lewej wznosi się dzwonnica. Przestronne wnętrze ma trzy nawy.
Nad ołtarzem głównym wznosi się elegancki baldachim na korynckich kapitelach. W apsydzie, dobudowanej w latach 1927–1933, fresk Romea Musy przedstawia Zesłanie Ducha Świętego.
Dwie duże kaplice boczne ozdobił freskami Amedeo Trivisonno. Po prawej, w kaplicy Najświętszego Sakramentu, jest jego Ostatnia Wieczerza, namalowana w 1933 roku; inne jego dzieła to Rozmnożenie chleba i ryb oraz Przekazanie kluczy.
Warto też spojrzeć na granitową chrzcielnicę w lewej nawie, kwadratową misę z 1745 roku. Witraże przedstawiają świętych, którzy bronili dogmatu o Trójcy: Augustyna, Hilarego, Atanazego i Mikołaja.
Pierwszy kościół zbudowano w 1504 roku poza murami z woli feudała Andrei de Capua. Była to siedziba bractwa Trójcy, które w XVI wieku zasłynęło z walk z bractwem Krzyżowców.
Trzęsienie ziemi z 1805 roku zniszczyło świątynię. Architekt Bernardino Musenga zaprojektował ją od nowa i w 1829 roku wróciła do kultu, ale miała burzliwe dzieje: w 1860 roku zamknięto ją i zamieniono w koszary, a wierni wrócili do niej dopiero w 1900 roku.
Katedrą została w 1927 roku, gdy siedziba biskupa przeniosła się z Bojano do Campobasso. Z tej okazji podwyższono nawę główną i zbudowano apsydę.
Za ołtarzem znajdują się orzechowe stalle chórowe i organy piszczałkowe zbudowane przez Ponziana Bevilacquę w 1993 roku, z trzema manuałami i 41 głosami.
Kamienna fasada to w całości pronaos z jońskimi kolumnami podtrzymującymi tympanon; po lewej wznosi się dzwonnica. Przestronne wnętrze ma trzy nawy.
Nad ołtarzem głównym wznosi się elegancki baldachim na korynckich kapitelach. W apsydzie, dobudowanej w latach 1927–1933, fresk Romea Musy przedstawia Zesłanie Ducha Świętego.
Dwie duże kaplice boczne ozdobił freskami Amedeo Trivisonno. Po prawej, w kaplicy Najświętszego Sakramentu, jest jego Ostatnia Wieczerza, namalowana w 1933 roku; inne jego dzieła to Rozmnożenie chleba i ryb oraz Przekazanie kluczy.
Warto też spojrzeć na granitową chrzcielnicę w lewej nawie, kwadratową misę z 1745 roku. Witraże przedstawiają świętych, którzy bronili dogmatu o Trójcy: Augustyna, Hilarego, Atanazego i Mikołaja.
Pierwszy kościół zbudowano w 1504 roku poza murami z woli feudała Andrei de Capua. Była to siedziba bractwa Trójcy, które w XVI wieku zasłynęło z walk z bractwem Krzyżowców.
Trzęsienie ziemi z 1805 roku zniszczyło świątynię. Architekt Bernardino Musenga zaprojektował ją od nowa i w 1829 roku wróciła do kultu, ale miała burzliwe dzieje: w 1860 roku zamknięto ją i zamieniono w koszary, a wierni wrócili do niej dopiero w 1900 roku.
Katedrą została w 1927 roku, gdy siedziba biskupa przeniosła się z Bojano do Campobasso. Z tej okazji podwyższono nawę główną i zbudowano apsydę.
Za ołtarzem znajdują się orzechowe stalle chórowe i organy piszczałkowe zbudowane przez Ponziana Bevilacquę w 1993 roku, z trzema manuałami i 41 głosami.