Opis
Zamek Monforte to symbol Campobasso: masywny, czworoboczny gmach z kamienia na szczycie wzgórza górującego nad miastem, na wysokości około 790 metrów. Stamtąd widać cały Molise, a nawet więcej.
Nazwę wziął od hrabiego Mikołaja II Monforte, zwanego Colą, który odbudował go w 1458 roku po trzęsieniu ziemi z 1456 roku. Zamek stał tu już wcześniej: wspomina o nim pergamin z 1375 roku, a na wzgórzu zachowały się ślady samnickich murów.
Nagrodą za wspinaczkę jest taras widokowy, na który prowadzą surowe schody. Wzrok biegnie od dolin Biferno, Trigno i Fortore aż po Majellę, góry Alto Molise i żółte wzgórza Apulii.
Z góry dobrze widać też samo miasto: stare miasto schodzące wachlarzem po zboczu, resztki oskijsko-samnickich murów, a dookoła wieniec małych miasteczek.
Z zewnątrz zamek ma surowy wygląd twierdzy: gwelfowskie blanki wzdłuż całej korony murów, okna tak małe, że łatwo pomylić je ze strzelnicami, i wysoka prostokątna wieża, która góruje nad resztą.
Nad dawnym wejściem, zwróconym ku miastu i dziś już nieużywanym, zostały ślady mostu zwodzonego i herb Monfortów: krzyż otoczony czterema różami. Wnętrze jest za to bardzo skromne.
Zamek powstał raczej z myślą o wojnie niż o życiu dworskim. Cola Monforte połączył go z pierścieniem murów i wież schodzącym po zboczu, tworząc prawdziwą ufortyfikowaną cytadelę: jej część wciąż widać na starym mieście.
W XVIII wieku zamek opuszczono i zamieniono w więzienie, które wielokrotnie atakowali bandyci. Odnowiono go w latach 1936–1937, gdy w dwóch salach urządzono mauzoleum poległych na wojnie.
Pod zamkiem rozciągają się podziemia wielkie jak cały budynek. Nie wiadomo, czemu służyły: może były cysternami, więzieniem albo schronieniem. Jedna z cel w lochach na pewno była więzieniem i przez wieki ludzie nazywali ją izbą tortur.
Według ludowych wierzeń zaczynało się tam tajne przejście, dziś zamurowane, które schodziło po zboczu aż do Porta Sant'Antonio Abate. Inne, jak głosi tradycja, prowadziło poza miasto, aż na wzgórze San Giovannello, jako droga ucieczki.
Wokół zamku, na zboczu, park Via Matris prowadzi między drzewami przez kolejne stacje Drogi Krzyżowej.
Koniecznie zobacz
• Taras widokowy.
• Gwelfowskie blanki i wieżę.
• Herb Monfortów.
• Podziemia.
Czy wiesz, że…?
• W wieży działa stacja meteorologiczna Włoskich Sił Powietrznych: na wysokości 808 metrów jest jedną z najwyżej położonych we Włoszech.
• W 2012 roku zamek trafił na srebrną monetę o nominale pięciu euro z serii „Italia delle Arti”.
Nazwę wziął od hrabiego Mikołaja II Monforte, zwanego Colą, który odbudował go w 1458 roku po trzęsieniu ziemi z 1456 roku. Zamek stał tu już wcześniej: wspomina o nim pergamin z 1375 roku, a na wzgórzu zachowały się ślady samnickich murów.
Nagrodą za wspinaczkę jest taras widokowy, na który prowadzą surowe schody. Wzrok biegnie od dolin Biferno, Trigno i Fortore aż po Majellę, góry Alto Molise i żółte wzgórza Apulii.
Z góry dobrze widać też samo miasto: stare miasto schodzące wachlarzem po zboczu, resztki oskijsko-samnickich murów, a dookoła wieniec małych miasteczek.
Z zewnątrz zamek ma surowy wygląd twierdzy: gwelfowskie blanki wzdłuż całej korony murów, okna tak małe, że łatwo pomylić je ze strzelnicami, i wysoka prostokątna wieża, która góruje nad resztą.
Nad dawnym wejściem, zwróconym ku miastu i dziś już nieużywanym, zostały ślady mostu zwodzonego i herb Monfortów: krzyż otoczony czterema różami. Wnętrze jest za to bardzo skromne.
Zamek powstał raczej z myślą o wojnie niż o życiu dworskim. Cola Monforte połączył go z pierścieniem murów i wież schodzącym po zboczu, tworząc prawdziwą ufortyfikowaną cytadelę: jej część wciąż widać na starym mieście.
W XVIII wieku zamek opuszczono i zamieniono w więzienie, które wielokrotnie atakowali bandyci. Odnowiono go w latach 1936–1937, gdy w dwóch salach urządzono mauzoleum poległych na wojnie.
Pod zamkiem rozciągają się podziemia wielkie jak cały budynek. Nie wiadomo, czemu służyły: może były cysternami, więzieniem albo schronieniem. Jedna z cel w lochach na pewno była więzieniem i przez wieki ludzie nazywali ją izbą tortur.
Według ludowych wierzeń zaczynało się tam tajne przejście, dziś zamurowane, które schodziło po zboczu aż do Porta Sant'Antonio Abate. Inne, jak głosi tradycja, prowadziło poza miasto, aż na wzgórze San Giovannello, jako droga ucieczki.
Wokół zamku, na zboczu, park Via Matris prowadzi między drzewami przez kolejne stacje Drogi Krzyżowej.
Koniecznie zobacz
• Taras widokowy.
• Gwelfowskie blanki i wieżę.
• Herb Monfortów.
• Podziemia.
Czy wiesz, że…?
• W wieży działa stacja meteorologiczna Włoskich Sił Powietrznych: na wysokości 808 metrów jest jedną z najwyżej położonych we Włoszech.
• W 2012 roku zamek trafił na srebrną monetę o nominale pięciu euro z serii „Italia delle Arti”.