Omschrijving
Het Museo Sannitico, tegenwoordig het Nationaal Archeologisch Museum van Campobasso, vertelt het verhaal van het land van de Samnieten, het huidige Molise, van de prehistorie tot de vroege middeleeuwen. Het is gevestigd in het zestiende-eeuwse Palazzo Mazzarotta, in het hart van het historische centrum, en is het oudste museum van de regio.
De route gaat verdieping voor verdieping omhoog in de tijd. Beneden de oudste tijdperken, met vondsten uit het paleolithicum en neolithicum uit dorpen en necropolen; op de middelste verdieping de Samnitische beschaving, van ontstaan tot ondergang, via steden, heiligdommen en graven.
Op de bovenste verdieping, in de grote centrale zaal, zet de Romeinse afdeling beelden, handelswaar, grafgiften, olielampjes en bouwfragmenten op een rij.
Het indrukwekkendste stuk ligt in de zalen van de vroege middeleeuwen: de ruitergraven van Campochiaro, gereconstrueerd met het paard begraven naast zijn ruiter. Ze waren waarschijnlijk van de Bulgaren die het Longobardische hertogdom Benevento aan de voet van de Matese liet vestigen.
Daarnaast gouden en zilveren vrouwensieraden, gordels en wapens van de krijgers.
Onderweg krijgen sommige voorwerpen hun oude functie terug. Er staat een gereconstrueerd weefgetouw met zijn gewichten en spinklosjes, een houten sandaal tussen de spullen voor de lichaamsverzorging en het thymiaterion, een terracotta wierookbrander uit het tempeltje van Gildone.
Het museum ontstond in 1881, vlak na de eenwording van Italië, samen met de provinciale bibliotheek "Pasquale Albino". In 1889 deelde archeoloog Antonio Sogliano de collectie in vier groepen in: de mensen, het huis, de bezigheden, de cultussen.
Daarna volgde meer dan een eeuw als nomade: het museum verhuisde meermaals, altijd samen met de bibliotheek. Bij verhuizingen en diefstallen, vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog, gingen veel stukken verloren: van de zo'n tweeduizend oorspronkelijke voorwerpen zijn er vijfhonderd over.
Na zo'n twintig jaar gesloten te zijn geweest, vond het in 1995 een vast onderdak in Palazzo Mazzarotta. Bij de oude collectie kwamen de vondsten uit opgravingen in Molise, zowel aan de kust als in het binnenland.
De route gaat verdieping voor verdieping omhoog in de tijd. Beneden de oudste tijdperken, met vondsten uit het paleolithicum en neolithicum uit dorpen en necropolen; op de middelste verdieping de Samnitische beschaving, van ontstaan tot ondergang, via steden, heiligdommen en graven.
Op de bovenste verdieping, in de grote centrale zaal, zet de Romeinse afdeling beelden, handelswaar, grafgiften, olielampjes en bouwfragmenten op een rij.
Het indrukwekkendste stuk ligt in de zalen van de vroege middeleeuwen: de ruitergraven van Campochiaro, gereconstrueerd met het paard begraven naast zijn ruiter. Ze waren waarschijnlijk van de Bulgaren die het Longobardische hertogdom Benevento aan de voet van de Matese liet vestigen.
Daarnaast gouden en zilveren vrouwensieraden, gordels en wapens van de krijgers.
Onderweg krijgen sommige voorwerpen hun oude functie terug. Er staat een gereconstrueerd weefgetouw met zijn gewichten en spinklosjes, een houten sandaal tussen de spullen voor de lichaamsverzorging en het thymiaterion, een terracotta wierookbrander uit het tempeltje van Gildone.
Het museum ontstond in 1881, vlak na de eenwording van Italië, samen met de provinciale bibliotheek "Pasquale Albino". In 1889 deelde archeoloog Antonio Sogliano de collectie in vier groepen in: de mensen, het huis, de bezigheden, de cultussen.
Daarna volgde meer dan een eeuw als nomade: het museum verhuisde meermaals, altijd samen met de bibliotheek. Bij verhuizingen en diefstallen, vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog, gingen veel stukken verloren: van de zo'n tweeduizend oorspronkelijke voorwerpen zijn er vijfhonderd over.
Na zo'n twintig jaar gesloten te zijn geweest, vond het in 1995 een vast onderdak in Palazzo Mazzarotta. Bij de oude collectie kwamen de vondsten uit opgravingen in Molise, zowel aan de kust als in het binnenland.