Omschrijving
Het Museo dei Misteri bewaart het hart van het geliefdste feest van Campobasso: de ijzeren "ingegni" die op de zondag van Sacramentsdag in processie kinderen dragen, verkleed als heiligen, engelen en duivels, die boven de menigte lijken te zweven.
In de hoofdzaal staan de dertien Misteri, de constructies die elk jaar meetrekken. Elk ervan beeldt een verhaal uit de Bijbel of een heilige uit: het zijn bomen van smeedijzer, met tuigjes tussen de takken die de kinderen in de lucht houden.
Ze wegen flink wat. Van zo'n 340 kilo voor Sint-Rochus, de lichtste, tot 644 voor Sint-Nicolaas, en elk wordt op de schouders gedragen door ploegen vrijwilligers.
In de ingangszaal hangen de historische kostuums van de figuranten en oude foto's van het feest. In de projectiezaal zie je processies die in ver uiteenliggende jaren zijn gefilmd, van 1929 tot 2006.
Het museum is niet alleen een etalage. Op de feestdag worden de kinderen precies hier aangekleed en aan de constructies vastgemaakt, en hier vertrekt en eindigt de processie. De rest van het jaar rusten de constructies in de zalen.
Het genie achter de Misteri is Paolo Saverio Di Zinno, een achttiende-eeuwse beeldhouwer uit Campobasso. Vóór hem waren levende taferelen de traditie: gelovigen in kostuum, stil in pose, die de verhalen van het geloof uitbeeldden.
Di Zinno bedacht dat hij ze de lucht in kon tillen. Hij ontwierp vierentwintig machines, die de smeden van de stad smeedden uit een buigzame en ijzersterke legering die hij zelf had ontwikkeld. Zes braken bijna meteen en nog eens zes gingen verloren bij de aardbeving van 1805.
De keuze van de heiligen vertelt over het Campobasso van toen: Sint-Isidorus beschermt de boeren, Sint-Crispijn de ambachtslieden, Sint-Leonardus de onschuldigen, Sint-Rochus de zieken.
Tijdens de processie schuiven de constructies met afgemeten pas door de smalle straatjes van het historische centrum, op het ritme van de mars uit Mosè van Rossini, inmiddels de soundtrack van het feest.
Het museum, in het centrum van de stad, ging open op 7 oktober 2006.
In de hoofdzaal staan de dertien Misteri, de constructies die elk jaar meetrekken. Elk ervan beeldt een verhaal uit de Bijbel of een heilige uit: het zijn bomen van smeedijzer, met tuigjes tussen de takken die de kinderen in de lucht houden.
Ze wegen flink wat. Van zo'n 340 kilo voor Sint-Rochus, de lichtste, tot 644 voor Sint-Nicolaas, en elk wordt op de schouders gedragen door ploegen vrijwilligers.
In de ingangszaal hangen de historische kostuums van de figuranten en oude foto's van het feest. In de projectiezaal zie je processies die in ver uiteenliggende jaren zijn gefilmd, van 1929 tot 2006.
Het museum is niet alleen een etalage. Op de feestdag worden de kinderen precies hier aangekleed en aan de constructies vastgemaakt, en hier vertrekt en eindigt de processie. De rest van het jaar rusten de constructies in de zalen.
Het genie achter de Misteri is Paolo Saverio Di Zinno, een achttiende-eeuwse beeldhouwer uit Campobasso. Vóór hem waren levende taferelen de traditie: gelovigen in kostuum, stil in pose, die de verhalen van het geloof uitbeeldden.
Di Zinno bedacht dat hij ze de lucht in kon tillen. Hij ontwierp vierentwintig machines, die de smeden van de stad smeedden uit een buigzame en ijzersterke legering die hij zelf had ontwikkeld. Zes braken bijna meteen en nog eens zes gingen verloren bij de aardbeving van 1805.
De keuze van de heiligen vertelt over het Campobasso van toen: Sint-Isidorus beschermt de boeren, Sint-Crispijn de ambachtslieden, Sint-Leonardus de onschuldigen, Sint-Rochus de zieken.
Tijdens de processie schuiven de constructies met afgemeten pas door de smalle straatjes van het historische centrum, op het ritme van de mars uit Mosè van Rossini, inmiddels de soundtrack van het feest.
Het museum, in het centrum van de stad, ging open op 7 oktober 2006.