Omschrijving
De San Leonardo is een middeleeuwse stenen kerk in het historische centrum van Campobasso, halverwege tussen het kasteel en de stad die buiten de muren groeide. Het was de hoofdkerk van de middeleeuwse stad.
Je klimt naar de kerk via een dubbele trap met balustrade, begin twintigste eeuw gebouwd in plaats van een oudere met twee armen, geflankeerd door een stenen zuilenrij. De zadeldakgevel heeft een portaal met spitsboog: in het timpaan is het Lam met het kruis uitgehouwen.
Het portaal heeft aan de ene kant gladde zuiltjes en aan de andere kant bewerkte, met kapitelen van gebeeldhouwde bladeren in meerdere lagen, die de versiering diepte geven.
Links van het portaal is een eenlichtvenster versierd met een dubbele vlechting van bloeiende takken. Ernaast is een steen ingemetseld met een uitgehouwen os: hetzelfde dier staat op de gevel van de nabije San Bartolomeo.
Binnen één zaal met drie nissen aan elke kant, geopend door bogen op zuilen met kapitelen die allemaal anders zijn. Boven zie je de open houten kapspanten; de apsis is zo breed als het hele schip.
Aan de muren hangen zestiende-eeuwse doeken, waaronder een Laatste Avondmaal en een Maagd die de Heer tegemoet snelt.
De kerk werd waarschijnlijk in de dertiende eeuw gebouwd en in de veertiende vergroot, toen het grootste deel van de inwoners van de heuvel naar het lagere deel van de stad trok. In 1338 had een broederschap er zijn zetel, en uit de San Giorgio werd de doopvont hierheen gebracht.
De aardbeving van 1456 beschadigde haar en haalde de klokkentoren neer, die nooit werd herbouwd. Van de vijftiende eeuw tot 1829 was ze een collegiale kerk, bestuurd door een groep kanunniken. De hoogte van de muren doet vermoeden dat ze ook als versterkt gebouw is ontstaan.
Dat suggereert een perkament uit de vijftiende eeuw: het vertelt dat de kanunniken samenkwamen om over politiek te praten in een zaal onder het dak.
Je klimt naar de kerk via een dubbele trap met balustrade, begin twintigste eeuw gebouwd in plaats van een oudere met twee armen, geflankeerd door een stenen zuilenrij. De zadeldakgevel heeft een portaal met spitsboog: in het timpaan is het Lam met het kruis uitgehouwen.
Het portaal heeft aan de ene kant gladde zuiltjes en aan de andere kant bewerkte, met kapitelen van gebeeldhouwde bladeren in meerdere lagen, die de versiering diepte geven.
Links van het portaal is een eenlichtvenster versierd met een dubbele vlechting van bloeiende takken. Ernaast is een steen ingemetseld met een uitgehouwen os: hetzelfde dier staat op de gevel van de nabije San Bartolomeo.
Binnen één zaal met drie nissen aan elke kant, geopend door bogen op zuilen met kapitelen die allemaal anders zijn. Boven zie je de open houten kapspanten; de apsis is zo breed als het hele schip.
Aan de muren hangen zestiende-eeuwse doeken, waaronder een Laatste Avondmaal en een Maagd die de Heer tegemoet snelt.
De kerk werd waarschijnlijk in de dertiende eeuw gebouwd en in de veertiende vergroot, toen het grootste deel van de inwoners van de heuvel naar het lagere deel van de stad trok. In 1338 had een broederschap er zijn zetel, en uit de San Giorgio werd de doopvont hierheen gebracht.
De aardbeving van 1456 beschadigde haar en haalde de klokkentoren neer, die nooit werd herbouwd. Van de vijftiende eeuw tot 1829 was ze een collegiale kerk, bestuurd door een groep kanunniken. De hoogte van de muren doet vermoeden dat ze ook als versterkt gebouw is ontstaan.
Dat suggereert een perkament uit de vijftiende eeuw: het vertelt dat de kanunniken samenkwamen om over politiek te praten in een zaal onder het dak.