Omschrijving
De San Giorgio is de oudste kerk van Campobasso, en volgens sommigen van de hele provincie: een romaanse kerk van steen in het hoge deel van de stad, onder het Castello Monforte, gewijd aan de beschermheilige.
Ze dateert waarschijnlijk uit de tiende eeuw en zou op de plek van een heidense tempel staan, misschien gewijd aan Hercules. De eeuwen hebben haar vorm veranderd, maar het oude uiterlijk is ongeschonden gebleven.
De zadeldakgevel kijkt uit op de middeleeuwse wijk en laat al raden dat er binnen drie beuken zijn. Het middendeel is van behouwen stenen blokken, de later toegevoegde zijkanten van onregelmatige stenen. Twee pijlers van de gevel hebben kapitelen met gestileerde bladeren en dierenkoppen.
Boven het portaal toont het timpaan het Lam met het kruis, omgeven door bladeren en dicht verstrengelde wijnranken. Hoger zit een klein trechtervormig roosvenster, ongewoon voor een romaanse kerk.
Loop zeker eens om de kerk heen. In de buitenmuren zijn stukken van oudere romaanse gebouwen ingemetseld: een pelikaan op de rechterzijgevel en aan de achterkant een zon en een grappige ezelskop met teugels.
Aan de rechterkant rijst de vierkante klokkentoren op, met tweelichtvensters en enkele vensters. Aan de linkerkant, met de ingang vanuit het priesterkoor, ligt de kapel van San Gregorio uit de veertiende eeuw: onder de koepel fresco's met Sint-Augustinus en andere heiligen, elk met zijn naam ernaast geschreven.
Naast de gevel is een laag muurtje met een getralied venstertje het enige wat rest van het kerkhof waar eeuwenlang de overledenen van de parochie werden begraven. Onder het venstertje wordt een gedenksteen in tweeën gedeeld door een reliëf met een mensenhoofd.
Vanaf het kerkplein heb je een weids uitzicht over de hele stad, van het historische centrum tot de moderne wijken verspreid over de heuvels. Samen met de nabije San Bartolomeo en de Torre Terzano tekent de San Giorgio het silhouet van de heuveltop.
Ze dateert waarschijnlijk uit de tiende eeuw en zou op de plek van een heidense tempel staan, misschien gewijd aan Hercules. De eeuwen hebben haar vorm veranderd, maar het oude uiterlijk is ongeschonden gebleven.
De zadeldakgevel kijkt uit op de middeleeuwse wijk en laat al raden dat er binnen drie beuken zijn. Het middendeel is van behouwen stenen blokken, de later toegevoegde zijkanten van onregelmatige stenen. Twee pijlers van de gevel hebben kapitelen met gestileerde bladeren en dierenkoppen.
Boven het portaal toont het timpaan het Lam met het kruis, omgeven door bladeren en dicht verstrengelde wijnranken. Hoger zit een klein trechtervormig roosvenster, ongewoon voor een romaanse kerk.
Loop zeker eens om de kerk heen. In de buitenmuren zijn stukken van oudere romaanse gebouwen ingemetseld: een pelikaan op de rechterzijgevel en aan de achterkant een zon en een grappige ezelskop met teugels.
Aan de rechterkant rijst de vierkante klokkentoren op, met tweelichtvensters en enkele vensters. Aan de linkerkant, met de ingang vanuit het priesterkoor, ligt de kapel van San Gregorio uit de veertiende eeuw: onder de koepel fresco's met Sint-Augustinus en andere heiligen, elk met zijn naam ernaast geschreven.
Naast de gevel is een laag muurtje met een getralied venstertje het enige wat rest van het kerkhof waar eeuwenlang de overledenen van de parochie werden begraven. Onder het venstertje wordt een gedenksteen in tweeën gedeeld door een reliëf met een mensenhoofd.
Vanaf het kerkplein heb je een weids uitzicht over de hele stad, van het historische centrum tot de moderne wijken verspreid over de heuvels. Samen met de nabije San Bartolomeo en de Torre Terzano tekent de San Giorgio het silhouet van de heuveltop.